De cursus ‘omgaan met teleurstellingen’ gaat helaas niet door. Wat een teleurstelling!
Herman Finkers won vorige maand de Blijvend Applaus Prijs, een prijs voor oud-podiumkunstenaars voor het hele oeuvre. Het boek ‘De cursus omgaan met teleurstellingen gaat helaas niet door’ is één van die hoogtepunten en gaat in herdruk. Wat een prachtig cadeau voor de feestdagen. Ik denk dat ik mezelf er één cadeau doen want werkelijk, wat kan ik slecht tegen teleurstellingen.

Vorige week nog. Eindelijk vonden hartsvriendin en ik een moment om Mi Vida te zien – die leuke film met Loes Luca. Verhit kom ik aan bij de bioscoop, waar zij me staat op te wachten. ‘Hij draait niet’, roept ze me toe. ‘Er was een aanvraag voor verhuur. Dat was gisteravond pas bekend en toen hebben ze de film er uit gehaald.’ Ik weet dat het geen enkele zin heeft maar toch stuif ik naar binnen. Ik vertel de kassier dat ik een hele middag vrij heb genomen om hier te komen en hoé ontzéttend ik me verheugde op deze middag. Kinderachtig van me, ik weet het, want die jongen kan er niets aan doen.
En dat zeggen we dan ook in koor: ‘Jij kan er niets aan doen’.
Maar het duurt zeker een half uur en een punt appeltaart met veel slagroom voor ik dat vervelende gevoel van teleurstelling kwijt ben.

Als ik naar mijn werk rij, kom ik door Slagharen. Daar staat sinds deze week een groot bord waarop staat dat 28 december Protos Weering begint. HET zaalvoetbaltoernooi van het Noorden. Al jarenlang moedig ik onze club aan. En iedere ronde dat ‘we’ verder komen, groeit het legioen. Iedere voorronde is een thriller. Als we de finale halen, dan rijden bussen vol supporters naar Angelslo voor een onvergetelijke dag. Vanaf het moment dat de oudste op voetbal zit, gaan we heen. De kinderen spaarden wekenlang hun zakgeld om met de bus mee te mogen. Onze jongste heeft de droom om aan Protos mee te doen vanaf het moment dat hij kan lopen. Toen kon hij namelijk ook al voetballen. Ik herinner me die bussen vol opgetogen kinderen die hun helden aan gingen moedigen. Ik herinner me hoe ik de winkels afstruin voor een nieuwe rode trui. Ik zie mijn moeder van 85 voor de tv, RTV Drenthe, en oh wat zou ze het graag een keer in het echt zien. Ik herinner me de ongelooflijke onmacht toen we in 70 seconden tijd drie doelpunten om de oren kregen en niét naar Angelslo gingen. En oh die trots tijdens die zoeklichten door de donkere zaal en de namen van onze jongens. Protos is één groot voetbalfeest. Meer dan voetbal alleen, is onze leus. Veel meer. Het maakt van al die voetballende kinderen, jong en oud, en hun supporters één grote familie. Mijn hart klopt rood wit, vooral tijdens de donkere dagen van kerst.

Ik zie heus het leven wel in zijn perspectief en weet dat er veel ergere dingen zijn. Maar de beslissing ‘om een jaartje niet naar Protos te gaan’, is voor mij en velen met mij echt wel een teleurstelling die na een stuk taart niet vergeten is.

Hartstochtelijk wil ik pleiten voor een wijziging in de statuten van HZVV en dat Protos wordt opgenomen als een verplicht onderdeel om spelers en supporters te verbinden.

Morgen koop ik het boek van Finkers. Ik heb deze kerstdagen toch tijd over. Wie wil m lezen na mij?