Elke 1000 mijl begint met een eerste stap. Dat is een chinees gezegde en zowel in letterlijke als figuurlijke zin ontzettend waar. Vorige week begonnen twee collega’s van mij aan het allereerste begin van hun hardloopbaan. Beide de 50 gepasseerd en één van hen is zeker aangestoken door mijn hardloopvirus.

Ik beloof haar te helpen. Ze volgt een schema en loopt op donderdag met professionele begeleiding. In het weekend gaat ze zelf en op dinsdag na werktijd trekken we vanaf nu samen de schoenen aan. Een serie van 3 x 1 minuut hardlopen en 4 minuten wandelen. Ik denk zo’n 14 jaar terug toen ik begon. Van stoep naar stoep, iedere week een stoepje verder. Wat is zo’n allereerste begin toch hard knokken. Maar ik vergeet ook nooit de euforie, iedere keer als ik een stoepje verder kwam. Na 3 x 1 minuut is ze bijna net zo moe als ik na een duurloop van een uur. Ik heb diep respect! Haar eerste stappen zijn gezet! En dat zijn vaak de moeilijkste.

Dit weekend worstel ik me door de langzame duurloop van 15 kilometer. Vorige week in Heerde ging het zo heerlijk! Een onverwachte 2:11 uur over die 21,1 km, dat had ik nog niet durven dromen. Maar dankzij het glooiende pad, hielden we het tempo hoger. Vanaf kilometer 1 zeiden mijn loopmaatje en ik tegen elkaar: ‘We lopen te snel. Laten we proberen iets rustiger te doen.’ Na kilometerpaaltje 8 zijn we maar gestopt om dat te zeggen want het lukte toch niet. We zijn sowieso gestopt om iets tegen elkaar te zeggen om energie te sparen. Na het 17 km punt gluurde ik achter iedere boom om te kijken of de man met de hamer er achter zat. Maar hij kwam niet.

Toen niet. Maar dit weekend zat ie met een loden hamer op mijn rug. Wat was die 15 km een worsteling met mezelf. Ik realiseer me weer eens te meer dat er drie belangrijke aspecten zitten aan het hardlopen. Natuurlijk de conditie en de spierkracht. Maar vergeet het mentale deel niet. Zeg je kilometers lang tegen jezelf dat het lekker gaat of zucht en steun je inwendig dat de inspanning je zo zwaar valt, dat je eigenlijk geen zin hebt, drukke week had en wat voor smoesjes meer? Het maakt een wereld van verschil.

Ondertussen piepen en kraken de collega’s ook al. Gemopper over tijdgebrek, geen zin, te weinig longinhoud. Ik praat als Brugman om hen te overtuigen; dat als het je lukt om drie keer in de week te lopen, de zin om te lopen echt komt en het juist een hele mooie invulling wordt van je vrije tijd. En die longinhoud… tja, stoppen met roken wil ook nog wel es helpen 😉. Elke 1000 mijl start met een eerste stap, een tweede en derde, goeie benen en conditie en heel veel doorzettingsvermogen