Categorie Hardlopen

Van Marathon naar Athene – 9

rommybijlsma 4 reacties

Gaat het door?

Dat is de grote vraag. Gaat de Marathon van Athene door op 8 november a.s.? Gaat de Marathon van Athene voor míj door op 8 november? Of wordt het 14 november 2021? Komt van uitstel niet heel vaak afstel? Wat vorig jaar juni startte als een supermooi plan, is nu behoorlijk onzeker.

De inschrijving zou starten in april, later werd het mei en nu lees ik al wekenlang op de site dat ‘further announcement will follow within the next days’. Ze zullen het zelf ook niet weten. Wat is wijsheid… niemand die het weet.

Inmiddels zijn er binnen de groep ook al een aantal wijzigingen. Hardnekkige blessures en andere kwetsuren gooien roet in het eten. Roet in de routes. Voor een aantal van ons gaat het zeker niet door.

Loopmaatje en ik lopen ondertussen minstens twee keer per week ons nieuwste favoriete rondje ergens tussen Spier en Dwingeloo. Eerst de blauwe route van 6 km, dan rustig waterdrinken bij de auto’s en dan de uitdagende 3 km met een heleboel pittige kuitenbijtertjes. Tempo? Alsof het iedere dag zondag is. Heerlijk. We stoppen om foto’s te maken van de pasgeboren lammetjes, we klunen door het bos om een mekkerend lam niet verder bij haar moeder weg te jagen en bewonderen ademloos de schittering op de vennen. Wat is Drenthe prachtig!

Voor veel toeristen kan de vakantie in Griekenland toch door gaan. De grens is weer open voor veel landen. Helaas nog niet voor de Nederlanders. Of ja, het mág wel maar we moeten eerst een week in quarantaine. Vertrouwen de Grieken onze gezondheidsmaatregelen niet? Of – zo wordt geopperd – is het een stille wraakactie omdat Nederland kritisch is over de Europese steun voor Coronahulp? Hoop dat die zonde ons vergeven wordt voor het november is.

Goed nieuws is wel dat we met meerdere mensen samen buiten mogen sporten. Dus we mogen weer afspreken met onze gezellige zondagochtendclub. Om de routes te delen die we tijdens corona hebben ontdekt. Om samen de Lemelerberg te bedwingen. Om elkaar weer te stimuleren. Wel moeten we met verschillende auto’s heen, want in de auto kun je geen afstand houden. Op de Lemelerberg is dat niet zo moeilijk. Daar gaat afstandhouden vanzelf omdat de goed getrainden fluitend de berg op gaan en de rest er een eind achteraan sjokt. Maar dat geeft niet. Het is fantastisch als die gezamenlijke traininkjes weer door kunnen gaan.

Of Athene doorgaat, trekken we zo langzamerhand in twijfel. Maar het trainen gaat zeker door. Op een ontspannen pitje. Klaar om weer serieus te worden, mocht het nodig zijn. Maar tot die tijd… mag het voor mij altijd zondag zijn.

Van Marathon naar Athene – 8

rommybijlsma 3 reacties

In november zal alles toch wel weer normaal zijn – vroeg ik mij een maand geleden af. Inmiddels weten we dat ‘normaal’ heeft afgedaan en dat we moeten dealen met het ‘nieuwe normaal’. Wat dat dan ook is. De anderhalve meter economie heeft zijn intrede gedaan. Met spannende verhalen dat voor hardlopers een vijf-meter afstand misschien nog niet eens genoeg is. Dus hobbelen we nog verder dan anders achter elkaar aan. Met z’n tweeën. Want dat mag van Rutte. 
 
‘Wat ben je lang weggeweest’, zegt het thuisfront zondagmiddag. Waar we normaal tijdens het lopen honderduit kletsen, lukt dat met die grote afstand niet. Dus staan we bij de auto nog een uurtje bij te praten. Of misschien wel anderhalf.  
 
We houden de moed er in. Loopmaatje en ik. We rijden niet meer samen, maar komen in twee auto’s naar een afgesproken plek. Het is niet meer ‘normaal’ dat we lopen. Dat voelen we. We nemen meer tijd om even om ons heen te kijken of een foto te schieten. We zijn ons zielsbewust van het geluk dat we mógen rennen in dit prachtige stuk natuur. Dat we gezond zijn en dat we in Nederland niet een totale lock-down hebben. Wel missen we de rest van de groep. Het vanzelfsprekende is er af, maar dat maakt wel dat we intenser genieten. 
 
In de Marathon-app groep gooi ik een balletje op. Want Transavia heeft de vluchten voor het najaar boekbaar gemaakt. Ik wil graag overgaan tot actie. Maar er is ook twijfel. Kunnen we in november naast elkaar in een vliegtuig zitten? Wat denken jullie er van? 
 
Van de reacties raak ik wat van slag. Iedereen twijfelt. En dat is ook wel terecht natuurlijk. Er wordt geopperd om na te denken over een jaar uitstel. En dat doen we nu. Nadenken…. 
 
Ik stuur een mail naar Kalliopi, Dimitri, Elena, Nikos en Dimitri – met wie ik allemaal contact heb gehad over de hotelreservering. Ik krijg een hartstochtelijk bericht terug. Dat ze zo hoopten dat we wél zouden komen. Heel Griekenland is zwaar afhankelijk van toerisme. En ze zien de bui wel hangen voor de zomer maar zagen ons bezoek nog als lichtpuntje. Ik krijg er buikpijn van en beloof hen om het nog een keer met de groep te bespreken.  
 
Verdikke. Konden we een tijdje geleden nog wandelen op de maan, nu kunnen we niet eens ‘wandelen’ in Athene. Maar er zijn zoveel slimme mensen. Er is vást tegen die tijd iets ingenieus bedacht met plexiglazen schermen in het vliegtuig en mondkapjes waar je mee kan hardlopen? Een vaccin of medicijn…  Natuurlijk hoop ik dat in eerste plaats voor iedereen die het vanwege de gezondheid nodig is.  

 
Het enige wat wij ondertussen hoeven te doen is hardlopen als het buiten rustig is, groepen te vermijden en gezond te blijven. Zodat andere mensen hun werk kunnen doen. Wat hoop ik dat het de slimmeriken lukt iets te bedenken. Zal ik de groepsreservering optioneel toch maar maken onder voorbehoud van overmacht? Ik wil er nog niet aan om op te geven….  Het lijkt me heel naar om met een mondkapje hard te lopen maar kom op, we hebben nog de hele zomer om daar aan te wennen. 

Een heerlijk virus

rommybijlsma 2 reacties

Ik heb al jaren het hardloopvirus onder de leden. Een heerlijk virus. Maar is het ook besmettelijk?

Wie ‘m ooit gelopen heeft, weet wat het is. Hoogeveens trots. De Cascaderun. Maandenlange training zorgt voor een prachtige verbroedering. Hoe verder het voorjaar vordert, hoe meer lopers je ziet op straat. We groeten elkaar altijd. Soms met een gesproken woord, soms met alleen een afgepijgerde blik. We begrijpen elkaar.

Een handjevol lopers doet mee voor de winst en het klassement. Maar het overgrote deel neemt het voornamelijk op tegen zichzelf. We willen zéker niet langzamer zijn dan vorig jaar en als we eerlijk zijn, ook net iets sneller dan die ene vriendin of buurman. Daarom is er altijd gezonde wedstrijdspanning. Lukt het me wel dit jaar? Heb ik genoeg gegeten, moet ik nog naar de wc, kán ik nog naar de wc, heb ik niet te warme kleren aan? Gedachten schieten alle kanten op. Het gekakel om me heen is enorm. Voetje voor voetje schuiven we op naar ons startvak. We drommen steeds dichter tegen elkaar, zo dicht mogelijk naar de startstreep.

Dan start de muziek en valt iedereen stil. Het adrenaline peil stijgt enorm. Ieder jaar schallen dezelfde opzwepende klanken van ‘The Pirates of the Carribean’. Deze tune is voor altijd onlosmakelijk verbonden met de Cascaderun. Ik voel mijn ogen prikken. Ik sta er weer! Een jaar ouder en toch! Wat ben ik gruwelijk dankbaar dat ik hier weer sta!

Het aftellen begint en ik slik mijn tranen weg. Iedereen telt mee. Five four three two one… het startschot klinkt en we juichen! Ik high-five met iedereen die ik ken en die ik niet ken en dan gaan we…  

Iedereen loopt zijn eigen wedstrijd met eigen drijfveren en emoties. Het support van iedereen langs de route is weergaloos. Al die toeschouwers, live muzikanten, dj’s. Op stillere plekken hebben mensen boxen neergezet. Al die verkeersregelaars, ehbo-ers, watertappers. Wat heb ik een diep respect voor de organisatoren die dit iedere keer voor elkaar krijgen. Het ene jaar nog vlekkelozer dan het andere. Ik geniet me suf.

Halverwege wordt het zwaar. De muziek en supporters zorgen dat ik tempo houdt. Iemand roept: ‘je bent er bijna, nog maar 3 kilometer’.  Ik denk: ‘wtf…. Die 2 zinnen passen niet bij elkaar.’
Vlak voor ik de Hoofdstraat in loop, speelt de live-band een betekenisvol nummer wat binnen komt! Gek genoeg gebeurt dat ieder jaar op die plek.
De laatste 500 meters zijn hartverwarmend. Zoveel mensen! Na de matten omhelst iedereen elkaar. Een beetje zweet meer of minder maakt op dat moment even niet uit. Flesje water, fruit, muziek en gelukzalige glimlachen. Achter de hekken vinden we onze trouwste fans. Daarmee proosten we op het leven.

Wat hoop ik dat ik voor dit hardloopvirus nooit immuun wordt en dat ik nog vele mensen hier mee kan besmetten. Heb ik je een beetje aangestoken? Gezondheid!

Bekijk hier de geweldige aftermovie van 19 april 2020…

Van Marathon naar Athene – 7

rommybijlsma 2 reacties

Vorige maand begon ik mijn verhaal met: er is iets nieuws in Nederland. En toen kwam er een verhaal over de wind. Over weer en wind. En wat je dan aan moet. Hoe onbelangrijk lijkt dat nu.

Hoe druk ik me maakte over alle leuke evenementen die allemaal in dezelfde periode vielen, een feestje, de cascaderun, de clubkampioenschappen Padel… Ik zit nu avond aan avond thuis. Er is tijd over voor andere hobby’s zoals het schrijven. Maar ik krijg geen letter op papier. Want er is iets nieuws in de wereld! Corona is het enige waar we over horen, praten, nadenken en lezen. En ik heb niet de behoefte om daar iets aan toe te voegen.

Omdat overal de druk af is, staat het hardlopen op een laag pitje. Alle runs waar ik me voor heb ingeschreven, zijn vervallen. Niets hoeft opeens meer en niets lijkt belangrijk. Ook voel ik me al wekenlang niet fit. Ik hoest steeds harder maar heb geen koorts en andere klachten. Alleen wat futloos en lamlendig. Maar dat kan allerlei oorzaken hebben want wat we allemaal tot ons krijgen via de televisie, is niet echt bevorderlijk voor de nachtrust.

Voor 12 maart liepen we een onfortuinlijke ronde rondom de VAMberg. Eén van ons kwam zo hard te vallen dat we op zondagochtend om 10 uur al bij de huisartsenpost zaten. Ik heb nog nooit zo’n rare wond gezien maar de dienstdoende arts heeft er een kunstwerkje van gemaakt. Maar verder ging het trainen lekker. We maakten prachtige kilometers! In het (door mij pas ontdekte) Reestdal met zijn prachtige wandelnetwerk, zwierven we van knooppunt naar knooppunt. De mond hing  daar meer los van verbazing over zoveel natuurschoon dan van het happen naar adem. Maar genieten deden we! Op 10 maart liepen we de coopertest en ik was erg blij met het resultaat. Voor een vrouw van 50+ is mijn conditiepeil ‘zeer goed’.  En toen werd het 12 maart.

Ik geef mezelf nog maar een paar dagen lamlendigheid. Maar ondertussen zoek ik ook naar een trainingsschema. Want vooral nu de druk van de ketel is, is structuur van groot belang. Halverwege april start de inschrijving voor Dé Marathon. Er is contact met de organisatie omdat we als groep in kunnen schrijven! Zoveel liefhebbers zijn er al! Ook kunnen vanaf april de rechtstreekse vluchten worden geboekt. Dus die stok achter mijn deur moet er komen.

Mán wat verlang ik naar de dag dat ik me weer druk maak over de broek die te warm en het shirt dat te fris is.  In november zal alles toch wel weer ‘normaal’ zijn?

ps: ik schreef deze column voor het Clubblad April van HAC’63 – inmiddels is de twijfel toegeslagen … november …

Van Marathon naar Athene – 6

rommybijlsma 1 reactie

Er is iets nieuws in Nederland! Iets nieuws over het onderwerp waar we toch al nooit over uitgepraat raken: het weer! Sinds begin dit jaar krijgen alle stormen in Nederland een naam. ‘Uit Brits onderzoek kwam naar voren dat we bewuster zijn van het gevaar, als een storm een naam heeft. Doordat de naam in ons hoofd blijft hangen, ondernemen mensen eerder actie en dat verkleint de kans op ongelukken’, lees ik. De meeste stormen komen uit het westen. In Groot-Brittannië worden al jarenlang namen bedacht en sinds kort doet het KNMI er aan mee.

Dus trotseerden wij de afgelopen weken als eerste de storm Ciara. Die was goed te doen omdat het hoogtepunt van haar depressie pas ’s avonds in onze regio was. We liepen die zondag vroeg door het prachtige Reestdal. Op het hele smalle pad langs de Reest halveerden we ons tempo, want we waren ons bewust van het gevaar. De zijwind kon ons zo het water induwen maar deed dat gelukkig niet. We waren er op voorbereid. Maar of dat nu kwam omdat we wisten dat de storm Ciara heette?

Hardlopers zijn sowieso veel bezig met het weer en de daarop volgende vraag: ‘wat doe ik aan?’ Ik denk dat we elkaar echt iedere zondag bevragen over het aantal laagjes, ‘hou jij wel of niet je jasje aan’ en ‘had ik toch maar mijn 7/8 broek aangetrokken, het is zachter dan ik dacht’. Het weer is en blijft onzeker en daarmee ook de kledingkeuze. Heerlijk zijn zulke onderwerpen waar je nooit over uitgepraat raakt.

De week na Ciara probeerde Dennis roet in ons eten te gooien. We liepen door het Dwingelerveld terwijl de regen in ons gezicht kletterde. Lopen in de regen is niet zo erg. Maar stárten in de regen… daar komt doorzettingsvermogen aan te pas. Maar we hadden het afgesproken en dus gingen we! Na een kwartiertje stopte de regen en blies Dennis ons zó droog. Het was een heerlijke tocht. We knoopten zoveel routes aan elkaar dat één groepje 9 kilometer liep, een aantal anderen er een 15 van maakten en de enkeling 17. 

De ene storm krijgt een vrouwennaam, de volgende de naam van een man. De Engelsen, Ieren en Nederlanders verzinnen ze om beurten. Op de eerste stormen die door Nederlanders verzonnen namen krijgen, moeten we nog even wachten. Het worden Francis (naar Francis Beaufort – naar wie de windschaal is vernoemd) en Gerda. Een lekkere Hollandse naam zonder verdere betekenis.

Storm Ellen was op zaterdagochtend vroeg al goed op stoom. Toen de wekker ging, kletterde de regen en gierde de wind om het huis. Ik keek op mijn telefoon in de vurige hoop dat er afzeggingen waren. Maar nee, alle bikkels waren van de partij. Gelukkig maar want weer stopte de regen na zo’n 5 minuten lopen en volgende een prachtige 12, 17 en 24 km.

Het weer in Athene houdt ons ook al aardig bezig. Wat voor weer zal het zijn op zondag 8 november. Afgelopen jaar regende het pijpenstelen en stonden alle supporters onder dikke lagen plastic. Gemiddeld is de temperatuur in november rond de 18 graden, kent november 9 regendagen en heeft het 5 uren zon per dag. Als het 18 graden is, is dat lekker warm om te lopen. We starten heel vroeg dus dan zal het nog frisser zijn. Ik denk dat ik mijn korte broek aan doe. En een hemdje. Of toch een shirtje met korte mouwen. Jasje mee voor de vroege uren? Of toch…

Van Marathon naar Athene – 5

rommybijlsma 3 reacties

Elke 1000 mijl begint met een eerste stap. Dat is een chinees gezegde en zowel in letterlijke als figuurlijke zin ontzettend waar. Vorige week begonnen twee collega’s van mij aan het allereerste begin van hun hardloopbaan. Beide de 50 gepasseerd en één van hen is zeker aangestoken door mijn hardloopvirus.

Ik beloof haar te helpen. Ze volgt een schema en loopt op donderdag met professionele begeleiding. In het weekend gaat ze zelf en op dinsdag na werktijd trekken we vanaf nu samen de schoenen aan. Een serie van 3 x 1 minuut hardlopen en 4 minuten wandelen. Ik denk zo’n 14 jaar terug toen ik begon. Van stoep naar stoep, iedere week een stoepje verder. Wat is zo’n allereerste begin toch hard knokken. Maar ik vergeet ook nooit de euforie, iedere keer als ik een stoepje verder kwam. Na 3 x 1 minuut is ze bijna net zo moe als ik na een duurloop van een uur. Ik heb diep respect! Haar eerste stappen zijn gezet! En dat zijn vaak de moeilijkste.

Dit weekend worstel ik me door de langzame duurloop van 15 kilometer. Vorige week in Heerde ging het zo heerlijk! Een onverwachte 2:11 uur over die 21,1 km, dat had ik nog niet durven dromen. Maar dankzij het glooiende pad, hielden we het tempo hoger. Vanaf kilometer 1 zeiden mijn loopmaatje en ik tegen elkaar: ‘We lopen te snel. Laten we proberen iets rustiger te doen.’ Na kilometerpaaltje 8 zijn we maar gestopt om dat te zeggen want het lukte toch niet. We zijn sowieso gestopt om iets tegen elkaar te zeggen om energie te sparen. Na het 17 km punt gluurde ik achter iedere boom om te kijken of de man met de hamer er achter zat. Maar hij kwam niet.

Toen niet. Maar dit weekend zat ie met een loden hamer op mijn rug. Wat was die 15 km een worsteling met mezelf. Ik realiseer me weer eens te meer dat er drie belangrijke aspecten zitten aan het hardlopen. Natuurlijk de conditie en de spierkracht. Maar vergeet het mentale deel niet. Zeg je kilometers lang tegen jezelf dat het lekker gaat of zucht en steun je inwendig dat de inspanning je zo zwaar valt, dat je eigenlijk geen zin hebt, drukke week had en wat voor smoesjes meer? Het maakt een wereld van verschil.

Ondertussen piepen en kraken de collega’s ook al. Gemopper over tijdgebrek, geen zin, te weinig longinhoud. Ik praat als Brugman om hen te overtuigen; dat als het je lukt om drie keer in de week te lopen, de zin om te lopen echt komt en het juist een hele mooie invulling wordt van je vrije tijd. En die longinhoud… tja, stoppen met roken wil ook nog wel es helpen 😉. Elke 1000 mijl start met een eerste stap, een tweede en derde, goeie benen en conditie en heel veel doorzettingsvermogen

Van Marathon naar Athene – 4

rommybijlsma 9 reacties

Het is 2020! Het jaar waarin we DE marathon gaan lopen. Geen slappe voornemens dit jaar maar concrete afspraken. It giet oan!

We hebben een leuk hotel op het oog. Via booking.com kan er nog niet geboekt worden maar ik mail inmiddels al met Dimitris – Griekser kan bijna niet he? We maken een voor-reservering van in ieder geval 7 kamers. We kunnen ons pas vanaf april inschrijven voor de marathon. Het blijft nog even bij dromen en voorbereiden dus.

Het hotel wat we op het oog hebben is slechts 2,9 km lopen vanaf de finish in het ‘Panathinaiko Stadio’. Hoewel ik weet dat ik het woordje ‘slechts’ nog zal vervloeken die dag, denk ik daar nu heel optimistisch over. Het is een niet al te groot hotel, niet duur en heeft een gezamenlijke keuken. Vanaf het dakterras heb je zicht op de Acropolis. Ideaal voor ons gezelschap. Iedereen kan het zelf boeken en bepalen of het een lang weekend wordt of een hele week en of je alleen komt of er een familie-aangelegenheid van maakt. Ieder heeft zijn eigen kamer maar je kunt de gezelligheid van elkaar opzoeken. De voorpret is weer in volle gang.

Die voorpret gaat niet alleen het regelen van de randvoorwaarden aan, maar ook zeker het lopen.  De halve marathon van Heerde komt dichterbij. Ik doorzie mijn eigen smoesjes en ben mezelf te snel af. Dat geldt nog niet voor het looptempo maar ook daar zit wel weer schot in. En voordat het startschot klinkt, hebben we gelukkig nog vele kilometers te gaan.

Jaren geleden sprak ik met mijn broer af om de halve van Berlijn te lopen en dan allebei voor het eerst onder de (voor ons) legendarische 2 uur te finishen. Ik trainde me een slag in de rondte en toen ik als training de halve van Heerde liep, zag ik bij het 18 km punt dat ik in 1.58 zou finishen. Dat was de bedoeling niet want mijn broer was er niet bij! Ik bedacht me geen kostbare seconde, liet me afzakken en kwam in 2:01:18 over de streep.

Loopmaatje verklaarde me voor gek en vertelde me de waarheid! De arrogantie, dat ik dacht dat het dan in maart zo maar wéér zou lukken. Wie weet lag er een blessure op de loer en kon ik het nooit meer in die tijd doen! Ze had natuurlijk gelijk! Wat heb ik mezelf ook voor de kop geslagen. Gelukkig kwam het met mij wel goed met een mooi 1:58:36 maar broer raakte geblesseerd en heeft uiteindelijk nooit een halve gelopen. Een goeie les voor mij. Ik hou nooit meer in!

Ik doe mijn schoenen aan en ga vast 2,9 km wandelen. Heb ik die afstand in ieder gevál in de benen.

Van Marathon naar Athene – 3

rommybijlsma 3 reacties

Die Engelsen toch!

Het Engelse koningshuis is momenteel flink in opspraak. De zonen van prins Charles en Lady Di boteren niet met elkaar en Harry en Meghan liggen in de clinch met de pers. Prins Andrew laat zich verleiden tot een scherp interview waaruit blijkt dat hij zich wel vaker heeft laten verleiden. Tot het maken van misbruik in allerlei vormen. Er ligt een keiharde beschuldiging voor seksueel misbruik van een Amerikaanse dame. En er wordt gesproken over een claim wegens belangenverstrengeling met een grote zakenman; financieel machtsmisbruik. Er blijft weinig vorstelijks over.

Wij hardlopers kunnen dat Engelse koningshuis ook van iets erg betichten. Heb ik altijd gedacht dat de afstand tussen het dorp Marathon en de stad Athene precies 42.195 km is? Ik kom er nu achter dat de Britse koning Edward in 1908 verantwoordelijk is voor de afstand! Ja, de basis van de wedstrijd was het heroïsche verhaal van Phidippidus maar de Koning wenste tijdens de Olympische Spelen van 1908 dat de start was bij het kasteel Windsor en de finish voor de koninklijke loge in het Olympisch Stadion! Vandaar dat het geen overzichtelijke 40 kilometer is maar een onhandige 42.195.

Ik zal op 8 november tijdens die laatste 2.195 nog es aan die Engelse hoogheden denken.

Het trainen gaat ondertussen heel lekker. Sinds ik de halve marathon van Heerde in mijn agenda heb, half januari, voel ik de druk toenemen en daardoor ook de drang om te lopen. De weekendloopjes zijn nog heel, heel langzaam maar het aantal kilometers neemt toe. En als de afstanden groter worden, komt er meer variatie. Afgelopen zaterdag zagen we de zon opkomen boven bevroren grasvelden in IJhorst en liepen er reetjes in de verte. Het was heerlijk om buiten te zijn. Ik sukkelde wat achteraan en zag een hele kudde schapen achter mn loopmaatje aan rennen, gelukkig aan de andere kant van het hek. ‘Je hebt eindelijk volgers’, riep ik. Maar ze hoorde t niet.

Prins Andrew heeft veel volgers. Journalisten die hem rauw lusten. En ze lopen inmiddels aan zijn kant van het hek. Hij rent en rent maar zal de eindstreep van zijn koninklijke loopbaan niet ongeschonden halen, verwacht ik. Die ligt nét 2.195 km te ver.

Van Marathon naar Athene – 2

rommybijlsma 2 reacties

Niet de gemakkelijkste weg…

Weken geleden hebben we A gezegd. Loopmaatje en ik gaan in 2020 de Marathon – dé Marathon – lopen: van Marathon naar Athene. Het wordt een A met een hele lange adem. Eigenlijk een AAAAAAAAAAA(rgh) voordat op zondag 8 november 2020 de B zal volgen, tijdens het startschot in het stadion van het plaatsje Marathon. Daar waar het ooit begon.

Heel langzaam bouwen we het aantal kilometers op. We zitten nu – een jaar voor de start – op zo’n 25 km per week, verdeeld over drie runs. Eén lekker langzame duurloop, eén loop met versnellingen en nog een 8 km waarin we iets sneller proberen te lopen. Het gaat nog vaak mis, na een zaterdagavond stappen, kiezen we voor uitslapen en als het heel hard regent voor een avondje bank. Maar dat geeft in dit stadium nog niets.

De avondjes bank benut ik om te googlen. Joggingbroek, sloffen, dekentje. Ik struin wat sites af die loopreizen verkopen en lees wat blogs, maar stuit dan op verschrikkelijke teksten! Dit ga ik echt niet verder vertellen! Ik lees: “Eerlijk is eerlijk, na de indrukwekkende start in Marathon is er niets moois meer aan de route. Je loopt een lange, rechte weg naar Athene.” Nog erger: “De marathon van Athene staat bekend als één van de zwaarste ter wereld, de eerste paar kilometer gaan lichtjes heuvelafwaarts. (…) Maar dan is het gedaan met de pret en gaat de rest van het parcours, tot een paar kilometer voor de finish, heuvelopwaarts.”

Tijdens ons zondagochtendloopje vertel ik haar over de finish in het Panathinaikon Stadion, waar je wordt toegejuicht door talloze toeschouwers. Het schijnt overweldigend te zijn, een ervaring om nooit te vergeten. En dat op de zaterdag voor de loop door de Nederlandse ambassade in Athene een pastaparty wordt georganiseerd voor alle lopers uit Nederland. Ik oreer het ene blije feit na het andere in de hoop haar enthousiast te houden. En eigenlijk ook mezelf.

Weken geleden zeiden we A. De A van Athene. Ik zie nu dat er maar één e achter hoeft, tot er AtheNEE staat. We moeten van die bank af! Waar liggen m’n schoenen?

Wat is het heerlijk lopen in de bossen rondom Spier

Van Marathon naar Athene – 1

rommybijlsma Een reactie plaatsen

Toen ik zo’n twaalf jaar geleden begon met hardlopen, probeerde ik iedere keer als ik trainde één straatje, één stoepje verder te komen. De eerste keer dat ik tot de hoge torenflat kwam, was ik euforisch. Ik kon anderhalf kilometer joggen zonder te stoppen!

Ik heb sindsdien veel euforische momenten gekend in mijn zeer amateuristisch gebleven ‘loop’-baan (met de nadruk op loop ipv baan). Jankend van blijdschap over de finish bij de halve marathon van Texel omdat de fantastische band nét op dat moment mijn liedje speelt.
‘Mevrouw!! Wat ís er?’ vroeg een bezorgde passant.
‘Ik ben zó gelukkig!’ bracht ik snikkend uit.
Of na de zoveelste Cascaderun in mijn hometown, waar ik – door lichamelijke dingetjes nauwelijks te hebben getraind -, toch de finish haal. Huilend van dankbaarheid dat mijn steeds ouder wordende lijf dit kan.

Een paar jaar geleden begon mijn loopmaatje over een marathon. Eéntje! Voor haar 50ste. Ik antwoordde: ‘Als ik ooit een marathon loop, dan moet het die van Athene zijn’. Daar waar het begonnen is, in 490 voor Christus, met Phidippidus uit het stadje Marathon, die een belangrijke boodschap had voor de koning. Niks geen appje, smsje, messenger! De man zette het op een lopen en viel dood neer aan de voeten van de koning, terwijl hij nog net uit kon brengen: ‘we hebben gewonnen’. De veldslag tegen de Perzen kwam hiermee tot een einde. Phidippidus is de meest bekende verwezenlijking van het spreekwoordelijk ‘hardlopers zijn doodlopers’.

Jaren later, in 1896, werd dit verhaal gebruikt om de afstand van 42,2 kilometer te introduceren als hardloopafstand tijdens de Olympische Spelen. De finish van deze marathon is dan ook in het Olympisch Stadion van Panatinaikos. Om deze marathon hangt zoveel historie en heroïek, mooier kan het niet.

Maar hardloopmaatje wil niét lopen waar het warm is en wél graag op een plaats waar de familie kan komen aanmoedigen. Het werd Rotterdam.

Vorige week verraste ze me door op een jolig moment aan te kondigen voor haar 55ste DE Marathon te willen lopen. Mijn Marathon, zeg maar. Ik ben hier zo blij mee dat ik vergeet dat het ‘eens maar nooit weer’ was, daar op de Coolsingel. Het duurt nog meer dan een jaar maar ik ben in de weer met hardloopschema’s en sites over georganiseerde loopreizen. Adrenaline zit me nú al in het bloed.

Van Marathon naar Athene….
Nu eerst maar weer es kijken of ik de volgende stoep haal.

Lopen als een zonnetje

rommybijlsma Een reactie plaatsen

Wat een geweldige prestatie! Sifan Hassan wint goud op het WK atletiek in Qatar. De 1500 meter specialiste loopt de 10 kilometer in 30:17:62. Dat is een snelheid van bijna 20 kilometer per uur. Het is ongelooflijk warm in de hoofdstad Doha. Normaliter is het WK in augustus maar omdat het dit jaar in Qatar is, is alles verplaatst naar eind september. De verschroeiende wind giert door de stad en de thermometer tikt de 41°C aan. In het Khalifa International Stadium – het eerste openluchtstadion mét airco- is het 26. Maar dat weerhoudt Hassan er niet van om deze tijd neer te zetten. Het snelst van alle vrouwen van de hele wereld. Chapeau!

Zondag 22 september was het warm In Nederland. Wel 25°C en dat maakte het tot een prachtige nazomerdag. Het is de dag van de Dam-tot-Damloop. Gelukkig hebben we een hete zomer achter de rug en heeft iedere loper goed kunnen trainen in de warmte.

Hoe kan het dan toch dat de EHBO posten overbelast raakten. Waren er te veel lopers die niet luisterden niet naar hun lichaam, te hard liepen, te weinig dronken, te hoge verwachtingen hadden van zichzelf of zich onvoldoende hadden voorbereid? De enkeling die écht iets had, een vooraf onbekende hartafwijking, laten we buiten beschouwing. Die had de hulpdiensten ook nodig gehad bij minder weer.
De organisatie besluit de laatste groepen niet te laten starten. De IJtunnel gaat dicht en de lopers gaan betutteld en ontgoocheld naar huis. Adrenaline stoomt uit de oren. Ergens brult een Dam-tot-Damschreeuwer. Als de lopers voor hem het iets kalmer aan hadden gedaan, hun verwachting hadden bijgesteld, had hij wél kunnen starten.

Vandaag schalt het Wilhelmus door de huiskamer. Ik zie een stralende Hassan. Een vluchtelinge die uit verveling is gaan hardlopen, toen ze in 2008 in Nederland kwam. Mijn ogen prikken. Als iemand weet hoe het is om te lopen in de hitte, is zij het. Gelukkig ging zij er verstandig mee om.