In november zal alles toch wel weer normaal zijn – vroeg ik mij een maand geleden af. Inmiddels weten we dat ‘normaal’ heeft afgedaan en dat we moeten dealen met het ‘nieuwe normaal’. Wat dat dan ook is. De anderhalve meter economie heeft zijn intrede gedaan. Met spannende verhalen dat voor hardlopers een vijf-meter afstand misschien nog niet eens genoeg is. Dus hobbelen we nog verder dan anders achter elkaar aan. Met z’n tweeën. Want dat mag van Rutte. 
 
‘Wat ben je lang weggeweest’, zegt het thuisfront zondagmiddag. Waar we normaal tijdens het lopen honderduit kletsen, lukt dat met die grote afstand niet. Dus staan we bij de auto nog een uurtje bij te praten. Of misschien wel anderhalf.  
 
We houden de moed er in. Loopmaatje en ik. We rijden niet meer samen, maar komen in twee auto’s naar een afgesproken plek. Het is niet meer ‘normaal’ dat we lopen. Dat voelen we. We nemen meer tijd om even om ons heen te kijken of een foto te schieten. We zijn ons zielsbewust van het geluk dat we mógen rennen in dit prachtige stuk natuur. Dat we gezond zijn en dat we in Nederland niet een totale lock-down hebben. Wel missen we de rest van de groep. Het vanzelfsprekende is er af, maar dat maakt wel dat we intenser genieten. 
 
In de Marathon-app groep gooi ik een balletje op. Want Transavia heeft de vluchten voor het najaar boekbaar gemaakt. Ik wil graag overgaan tot actie. Maar er is ook twijfel. Kunnen we in november naast elkaar in een vliegtuig zitten? Wat denken jullie er van? 
 
Van de reacties raak ik wat van slag. Iedereen twijfelt. En dat is ook wel terecht natuurlijk. Er wordt geopperd om na te denken over een jaar uitstel. En dat doen we nu. Nadenken…. 
 
Ik stuur een mail naar Kalliopi, Dimitri, Elena, Nikos en Dimitri – met wie ik allemaal contact heb gehad over de hotelreservering. Ik krijg een hartstochtelijk bericht terug. Dat ze zo hoopten dat we wél zouden komen. Heel Griekenland is zwaar afhankelijk van toerisme. En ze zien de bui wel hangen voor de zomer maar zagen ons bezoek nog als lichtpuntje. Ik krijg er buikpijn van en beloof hen om het nog een keer met de groep te bespreken.  
 
Verdikke. Konden we een tijdje geleden nog wandelen op de maan, nu kunnen we niet eens ‘wandelen’ in Athene. Maar er zijn zoveel slimme mensen. Er is vást tegen die tijd iets ingenieus bedacht met plexiglazen schermen in het vliegtuig en mondkapjes waar je mee kan hardlopen? Een vaccin of medicijn…  Natuurlijk hoop ik dat in eerste plaats voor iedereen die het vanwege de gezondheid nodig is.  

 
Het enige wat wij ondertussen hoeven te doen is hardlopen als het buiten rustig is, groepen te vermijden en gezond te blijven. Zodat andere mensen hun werk kunnen doen. Wat hoop ik dat het de slimmeriken lukt iets te bedenken. Zal ik de groepsreservering optioneel toch maar maken onder voorbehoud van overmacht? Ik wil er nog niet aan om op te geven….  Het lijkt me heel naar om met een mondkapje hard te lopen maar kom op, we hebben nog de hele zomer om daar aan te wennen.