Toen ik zo’n twaalf jaar geleden begon met hardlopen, probeerde ik iedere keer als ik trainde één straatje, één stoepje verder te komen. De eerste keer dat ik tot de hoge torenflat kwam, was ik euforisch. Ik kon anderhalf kilometer joggen zonder te stoppen!

Ik heb sindsdien veel euforische momenten gekend in mijn zeer amateuristisch gebleven ‘loop’-baan (met de nadruk op loop ipv baan). Jankend van blijdschap over de finish bij de halve marathon van Texel omdat de fantastische band nét op dat moment mijn liedje speelt.
‘Mevrouw!! Wat ís er?’ vroeg een bezorgde passant.
‘Ik ben zó gelukkig!’ bracht ik snikkend uit.
Of na de zoveelste Cascaderun in mijn hometown, waar ik – door lichamelijke dingetjes nauwelijks te hebben getraind -, toch de finish haal. Huilend van dankbaarheid dat mijn steeds ouder wordende lijf dit kan.

Een paar jaar geleden begon mijn loopmaatje over een marathon. Eéntje! Voor haar 50^ste. Ik antwoordde: ‘Als ik ooit een marathon loop, dan moet het die van Athene zijn’. Daar waar het begonnen is, in 490 voor Christus, met Phidippidus uit het stadje Marathon, die een belangrijke boodschap had voor de koning. Niks geen appje, smsje, messenger! De man zette het op een lopen en viel dood neer aan de voeten van de koning, terwijl hij nog net uit kon brengen: ‘we hebben gewonnen’. De veldslag tegen de Perzen kwam hiermee tot een einde. Phidippidus is de meest bekende verwezenlijking van het spreekwoordelijk ‘hardlopers zijn doodlopers’.

Jaren later, in 1896, werd dit verhaal gebruikt om de afstand van 42,2 kilometer te introduceren als hardloopafstand tijdens de Olympische Spelen. De finish van deze marathon is dan ook in het Olympisch Stadion van Panatinaikos. Om deze marathon hangt zoveel historie en heroïek, mooier kan het niet.

Maar hardloopmaatje wil niét lopen waar het warm is en wél graag op een plaats waar de familie kan komen aanmoedigen. Het werd Rotterdam.

Vorige week verraste ze me door op een jolig moment aan te kondigen voor haar 55^ste DE Marathon te willen lopen. Mijn Marathon, zeg maar. Ik ben hier zo blij mee dat ik vergeet dat het ‘eens maar nooit weer’ was, daar op de Coolsingel. Het duurt nog meer dan een jaar maar ik ben in de weer met hardloopschema’s en sites over georganiseerde loopreizen. Adrenaline zit me nú al in het bloed.

Van Marathon naar Athene….
Nu eerst maar weer es kijken of ik de volgende stoep haal.