Vorige maand begon ik mijn verhaal met: er is iets nieuws in Nederland. En toen kwam er een verhaal over de wind. Over weer en wind. En wat je dan aan moet. Hoe onbelangrijk lijkt dat nu.

Hoe druk ik me maakte over alle leuke evenementen die allemaal in dezelfde periode vielen, een feestje, de cascaderun, de clubkampioenschappen Padel… Ik zit nu avond aan avond thuis. Er is tijd over voor andere hobby’s zoals het schrijven. Maar ik krijg geen letter op papier. Want er is iets nieuws in de wereld! Corona is het enige waar we over horen, praten, nadenken en lezen. En ik heb niet de behoefte om daar iets aan toe te voegen.

Omdat overal de druk af is, staat het hardlopen op een laag pitje. Alle runs waar ik me voor heb ingeschreven, zijn vervallen. Niets hoeft opeens meer en niets lijkt belangrijk. Ook voel ik me al wekenlang niet fit. Ik hoest steeds harder maar heb geen koorts en andere klachten. Alleen wat futloos en lamlendig. Maar dat kan allerlei oorzaken hebben want wat we allemaal tot ons krijgen via de televisie, is niet echt bevorderlijk voor de nachtrust.

Voor 12 maart liepen we een onfortuinlijke ronde rondom de VAMberg. Eén van ons kwam zo hard te vallen dat we op zondagochtend om 10 uur al bij de huisartsenpost zaten. Ik heb nog nooit zo’n rare wond gezien maar de dienstdoende arts heeft er een kunstwerkje van gemaakt. Maar verder ging het trainen lekker. We maakten prachtige kilometers! In het (door mij pas ontdekte) Reestdal met zijn prachtige wandelnetwerk, zwierven we van knooppunt naar knooppunt. De mond hing  daar meer los van verbazing over zoveel natuurschoon dan van het happen naar adem. Maar genieten deden we! Op 10 maart liepen we de coopertest en ik was erg blij met het resultaat. Voor een vrouw van 50+ is mijn conditiepeil ‘zeer goed’.  En toen werd het 12 maart.

Ik geef mezelf nog maar een paar dagen lamlendigheid. Maar ondertussen zoek ik ook naar een trainingsschema. Want vooral nu de druk van de ketel is, is structuur van groot belang. Halverwege april start de inschrijving voor Dé Marathon. Er is contact met de organisatie omdat we als groep in kunnen schrijven! Zoveel liefhebbers zijn er al! Ook kunnen vanaf april de rechtstreekse vluchten worden geboekt. Dus die stok achter mijn deur moet er komen.

Mán wat verlang ik naar de dag dat ik me weer druk maak over de broek die te warm en het shirt dat te fris is.  In november zal alles toch wel weer ‘normaal’ zijn?

ps: ik schreef deze column voor het Clubblad April van HAC’63 – inmiddels is de twijfel toegeslagen … november …