Begin januari hoorde ik een fragment op de radio wat mijn dagelijkse leven mooier maakt. Dat ga ik delen! Ik denk dat de meeste mannen het eind van dit stukje niet halen. Die vinden dit geneuzel. Of zoals één zei: ‘Ik vind het leuk hoor, dat je dingen doet. Maar ik hoef er niet over te lezen’.

Ik zat in de auto te luisteren naar Spijkers met Koppen waar de denker des Vaderlands, Daan Roovers, aanschoof om haar nieuwjaarswensen met ons te delen. Ze vertelde boeiend over de hoge eisen die we aan onszelf stellen, hoe ook jongeren er onder lijden en het aantal burnouts toeneemt. De tip die ik sinds die dag koester is: Trek eens wat vaker een mentale joggingbroek aan.

Vroeger vs. nu
Mijn vader had voor mijn gevoel dag en nacht een stropdas om. Dat ding ging echt nooit af, hooguit als het 30 graden of hoger was, werd de strop iets losser getrokken. Ik krijg het benauwd als ik er aan denk. Hij was altijd strak in ’t pak. Letterlijk en ook figuurlijk denk ik nu wel eens.
Zo’n voorbeeld werkt ongemerkt mee. En het is nog maar sinds kort dat ik mezelf het comfort toesta van een trainingsbroek. Ik begreep de mensen nooit die zich gelijk na het werk omkleden voor iets lossigs. Maar nu heb ik een kekke trainingsbrakka. Als ik die aan doe, vraag ik aan de jongens: Wat ga ik doen? En ben niet eerder tevreden dan zij zeggen: Helemaal niks ma! En dan overspoelt mij een gevoel van ontspanning.

Mentale joggingbroek
Ik begrijp dan ook precies wat Daan bedoelt met de mentale joggingbroek. Ze legt uit dat we liéver voor onszelf moeten zijn. Dat we dingen doen, omdat we ze wíllen doen. Niet om er beter van te worden. Niet om aardig gevonden te worden. Niet om te laten zien, kijk es wat ik allemaal doe. Maar omdat je het wílt doen. En als je eens iets niet wilt, dan mag je dat gewoon zeggen. Zonder je te omringen met excuses. Dat is heel spannend maar deze week probeerde ik het uit.

Ik heb deze week een leuk avondje theater afgesproken met een gezellige oud-collega. Vooraf gaan we ergens wat eten. Maar deze week zijn er ook al twee avonden gevuld met werk, waardoor ik niet thuis eet. Dat wringt. Ik eet gewoon graag thuis.
Ik trek mijn mentale joggingbroek aan en stuur haar een appje: Ik wil vrijdag graag thuis eten en de jongens zien en spreken. Ik app geen excuses, geen sorry, het spijt me en ik hoop dat je me begrijpt, geen blozende en huilende emoticons, geen bla bla bla.
Ze appt gelijk terug: ‘Helemaal goed. Goed dat je ’t aangeeft’. Ik weet ineens zeker dat zijn die joggingbroek ook aan heeft.

Wat een aanrader! Het zit heerlijk. Natuurlijk moet ie af en toe even uit, net als de echte. Er zijn dingen die we moeten doen. Maar als ik ‘m daarna aanschiet, zit ie des te fijner. Dat gun ik jou ook. Denk maar es na, voor wie doe je het eigenlijk.

p.s.
Toen ik vandaag het fragment terug vond, bleek dat het item over de joggingbroek veel kleiner was dan het in mijn hoofd gegroeid is, maar dat is niet erg. Frappant vond ik wel dat een aanzienlijk deel gaat over leren ‘nee’ en ‘ik’ zeggen en dat cabaretier Martijn Koning heel geïnteresseerd zit mee te knikken. Dat maakte toen geen indruk maar krijgt achteraf ineens een andere betekenis. Deze week, een maand later, annuleerde hij al zijn voorstellingen tot aan de zomer. Hij heeft goed geluisterd.