Er is iets nieuws in Nederland! Iets nieuws over het onderwerp waar we toch al nooit over uitgepraat raken: het weer! Sinds begin dit jaar krijgen alle stormen in Nederland een naam. ‘Uit Brits onderzoek kwam naar voren dat we bewuster zijn van het gevaar, als een storm een naam heeft. Doordat de naam in ons hoofd blijft hangen, ondernemen mensen eerder actie en dat verkleint de kans op ongelukken’, lees ik. De meeste stormen komen uit het westen. In Groot-Brittannië worden al jarenlang namen bedacht en sinds kort doet het KNMI er aan mee.

Dus trotseerden wij de afgelopen weken als eerste de storm Ciara. Die was goed te doen omdat het hoogtepunt van haar depressie pas ’s avonds in onze regio was. We liepen die zondag vroeg door het prachtige Reestdal. Op het hele smalle pad langs de Reest halveerden we ons tempo, want we waren ons bewust van het gevaar. De zijwind kon ons zo het water induwen maar deed dat gelukkig niet. We waren er op voorbereid. Maar of dat nu kwam omdat we wisten dat de storm Ciara heette?

Hardlopers zijn sowieso veel bezig met het weer en de daarop volgende vraag: ‘wat doe ik aan?’ Ik denk dat we elkaar echt iedere zondag bevragen over het aantal laagjes, ‘hou jij wel of niet je jasje aan’ en ‘had ik toch maar mijn 7/8 broek aangetrokken, het is zachter dan ik dacht’. Het weer is en blijft onzeker en daarmee ook de kledingkeuze. Heerlijk zijn zulke onderwerpen waar je nooit over uitgepraat raakt.

De week na Ciara probeerde Dennis roet in ons eten te gooien. We liepen door het Dwingelerveld terwijl de regen in ons gezicht kletterde. Lopen in de regen is niet zo erg. Maar stárten in de regen… daar komt doorzettingsvermogen aan te pas. Maar we hadden het afgesproken en dus gingen we! Na een kwartiertje stopte de regen en blies Dennis ons zó droog. Het was een heerlijke tocht. We knoopten zoveel routes aan elkaar dat één groepje 9 kilometer liep, een aantal anderen er een 15 van maakten en de enkeling 17. 

De ene storm krijgt een vrouwennaam, de volgende de naam van een man. De Engelsen, Ieren en Nederlanders verzinnen ze om beurten. Op de eerste stormen die door Nederlanders verzonnen namen krijgen, moeten we nog even wachten. Het worden Francis (naar Francis Beaufort – naar wie de windschaal is vernoemd) en Gerda. Een lekkere Hollandse naam zonder verdere betekenis.

Storm Ellen was op zaterdagochtend vroeg al goed op stoom. Toen de wekker ging, kletterde de regen en gierde de wind om het huis. Ik keek op mijn telefoon in de vurige hoop dat er afzeggingen waren. Maar nee, alle bikkels waren van de partij. Gelukkig maar want weer stopte de regen na zo’n 5 minuten lopen en volgende een prachtige 12, 17 en 24 km.

Het weer in Athene houdt ons ook al aardig bezig. Wat voor weer zal het zijn op zondag 8 november. Afgelopen jaar regende het pijpenstelen en stonden alle supporters onder dikke lagen plastic. Gemiddeld is de temperatuur in november rond de 18 graden, kent november 9 regendagen en heeft het 5 uren zon per dag. Als het 18 graden is, is dat lekker warm om te lopen. We starten heel vroeg dus dan zal het nog frisser zijn. Ik denk dat ik mijn korte broek aan doe. En een hemdje. Of toch een shirtje met korte mouwen. Jasje mee voor de vroege uren? Of toch…