Ik heb al jaren het hardloopvirus onder de leden. Een heerlijk virus. Maar is het ook besmettelijk?

Wie ‘m ooit gelopen heeft, weet wat het is. Hoogeveens trots. De Cascaderun. Maandenlange training zorgt voor een prachtige verbroedering. Hoe verder het voorjaar vordert, hoe meer lopers je ziet op straat. We groeten elkaar altijd. Soms met een gesproken woord, soms met alleen een afgepijgerde blik. We begrijpen elkaar.

Een handjevol lopers doet mee voor de winst en het klassement. Maar het overgrote deel neemt het voornamelijk op tegen zichzelf. We willen zéker niet langzamer zijn dan vorig jaar en als we eerlijk zijn, ook net iets sneller dan die ene vriendin of buurman. Daarom is er altijd gezonde wedstrijdspanning. Lukt het me wel dit jaar? Heb ik genoeg gegeten, moet ik nog naar de wc, kán ik nog naar de wc, heb ik niet te warme kleren aan? Gedachten schieten alle kanten op. Het gekakel om me heen is enorm. Voetje voor voetje schuiven we op naar ons startvak. We drommen steeds dichter tegen elkaar, zo dicht mogelijk naar de startstreep.

Dan start de muziek en valt iedereen stil. Het adrenaline peil stijgt enorm. Ieder jaar schallen dezelfde opzwepende klanken van ‘The Pirates of the Carribean’. Deze tune is voor altijd onlosmakelijk verbonden met de Cascaderun. Ik voel mijn ogen prikken. Ik sta er weer! Een jaar ouder en toch! Wat ben ik gruwelijk dankbaar dat ik hier weer sta!

Het aftellen begint en ik slik mijn tranen weg. Iedereen telt mee. Five four three two one… het startschot klinkt en we juichen! Ik high-five met iedereen die ik ken en die ik niet ken en dan gaan we…  

Iedereen loopt zijn eigen wedstrijd met eigen drijfveren en emoties. Het support van iedereen langs de route is weergaloos. Al die toeschouwers, live muzikanten, dj’s. Op stillere plekken hebben mensen boxen neergezet. Al die verkeersregelaars, ehbo-ers, watertappers. Wat heb ik een diep respect voor de organisatoren die dit iedere keer voor elkaar krijgen. Het ene jaar nog vlekkelozer dan het andere. Ik geniet me suf.

Halverwege wordt het zwaar. De muziek en supporters zorgen dat ik tempo houdt. Iemand roept: ‘je bent er bijna, nog maar 3 kilometer’.  Ik denk: ‘wtf…. Die 2 zinnen passen niet bij elkaar.’
Vlak voor ik de Hoofdstraat in loop, speelt de live-band een betekenisvol nummer wat binnen komt! Gek genoeg gebeurt dat ieder jaar op die plek.
De laatste 500 meters zijn hartverwarmend. Zoveel mensen! Na de matten omhelst iedereen elkaar. Een beetje zweet meer of minder maakt op dat moment even niet uit. Flesje water, fruit, muziek en gelukzalige glimlachen. Achter de hekken vinden we onze trouwste fans. Daarmee proosten we op het leven.

Wat hoop ik dat ik voor dit hardloopvirus nooit immuun wordt en dat ik nog vele mensen hier mee kan besmetten. Heb ik je een beetje aangestoken? Gezondheid!

Bekijk hier de geweldige aftermovie van 19 april 2020…