De oudste dochter van mijn hartsvriendin ziet er beroerd uit. We vieren de 53^ste verjaardag van haar moeder. ‘Ik ben wat laat’, zegt ze. ‘Ik moest eerst even …’ terwijl ze praat haalt ze het wit-met-blauwe-letters afspraken kaartje uit haar zak. Ik geef een gil van blijdschap en ondanks corona knuffel ik mijn hartsvriendin even helemaal plat. Ze wordt oma. Dat meisje waar ik al vanaf mijn zesde mee speel. Oma.

Ik app haar moeder, de overgrootmoeder-in-spe. Wat sowieso al fantastisch is, dat je een overgrootmoeder-in-spe kunt appen! Ontroerd feliciteer ik haar met haar nieuwe titel. Ze appt me dolgelukkig terug, dat het zo fijn is om iets te hebben om naar uit te kijken.

Iets om naar uit te kijken. Is dat wat ons op de been houdt als het ‘nu’ minder mooi is? Ik zag een grappige strip over mindfulness. De docent zei iets van: leef in het nú, waarna een cursist uitriep: ik wíl helemaal niet meer in het nu zijn, ik ben het nu van nu hartstikke zat!
Het is niet de leukste tijd. Corona zette een streep door zoveel zaken waar verwachtingsvol naar uit werd gekeken. Weekendjes weg, concert- en theaterbezoek, vakanties, huwelijksfeesten. Er was erg weinig om naar uit te kijken. Dat vond ik tenminste in die eerste weken.

Maar naarmate de lockdown langer duurde, ging ik uitkijken naar de kleinere dingen. Ik keek uit naar die oergezellige zaterdagavonden, met de volwassen kinderen om de tafel en de spelletjesdozen er op. Die zaterdagavonden vielen trouwens ook regelmatig op een woensdag of vrijdag. Het hardlopen in het bos, het wandelen over de dijk – helemaal alleen met de wind in mijn haar. Heerlijk.

Nu denk ik: hoe durfde ik dat ‘kleinere dingen’ te noemen. Mensen om je heen om spelletjes mee te doen, zo gezond zijn dat je kúnt hardlopen en wandelen en genoeg eten in de kast. Dat zijn juist de grootste dingen in het leven!

Sinds kort kom ik wel eens in het hospice, om te proberen of ik daar vrijwilliger kan worden. Het is een plek waar mensen terecht kunnen komen als ze niet lang meer te leven hebben. Een plek waar het bijna voelt als thuis, waar een heleboel mensen zorgen dat het laatste stukje leven zo mooi mogelijk verloopt. Ik wist het niet, maar zelfs de mensen die daar liggen, hebben nog iets om naar uit te kijken. Een familielid die op bezoek komt, een paar hapjes saté of even buiten zitten in de zon. Hoe minder er is, hoe meer je uitkijkt naar de kleinste dingen. Daar word je nederig van he?

Ik hoop dat ik dat kan behouden. Genieten van en uitkijken naar kleine dingen. En ondertussen blij uitkijken naar dat hele kleine ‘ding’ wat groots gaat groeien in die nu nog platte buik. Een wonder.

ps: waar ik ook altijd naar uitkijk, zijn de foto’s van Vibeke Allema – @vibfotografie. Deze foto van de platbuiklibelle heeft zij gemaakt. Bedankt dat ik m mag gebruiken!