Zondagochtend. Koffie bij mijn moeder. Waar we vroeger vol passie de toestand in de wereld bespraken, beperken we ons nu tot het uitwisselen van nieuwtjes. En we nemen de post door. Er is een brief over orgaandonaties.

Ik heb er geen zin in, zegt mijn moeder zodra we de discussie beginnen.

Ik begrijp dat denk ik wel. Als je bijna 87 bent, heb je geen zin om daarover na te denken. Misschien omdat de dood dichterbij komt? Of omdat het onmogelijk is zo’n beslissing te overzien? Ik weet ook echt niet of een nier die al 87 jaar actief is nog gebruikt kán worden voor een ander? Daarom hebben we het er maar niet te lang over. Mocht het zo zijn dat ze iets kunnen gebruiken en de situatie bij het overlijden is zo dat het ook kan, dan mogen wij beslissen. Ik verscheur de envelop met grote gebaren. Zodat het afgewerkt is. Voor haar.

Een dag eerder kreeg ik een appje van een kennis. Een leuke jonge meid, geboren met een missende hartklep waardoor haar hart altijd extra hard moet werken. Ze appt dat het tijd is voor een donor hartklep. Door corona loopt alles anders en is het onduidelijker dan anders wanneer die donorklep beschikbaar komt. Een onzekere tijd breekt aan en het is allesbehalve afgewerkt. Voor haar.

’s Middags maak ik een lange wandeling. Het is heerlijk weer. Ik kom een groepje van 3 tegen. De man leidt de hond af door net te doen alsof hij een tak gooit. Ik doe een grote stap opzij en grap: ‘Ik weet niet hoe goed je mikt?’ We lachen.

Nog een drietal: ‘In 1899 stelde Cornelis Lely voor om snelwegen te maken maar hij werd keihard uitgelachen’, vang ik op. Dat wist ik niet. Wel dat hij het plan voor de Afsluitdijk maakte en dat Lelystad naar hem is vernoemd maar dat van die snelwegen, wist ik niet. Zoveel briljante mensen en ideeën worden eerst weggelachen.

Zo gaat het een tijd door. Nog een tweetal, een trio, een viertje… wat zijn we massaal aan t genieten op deze zonnige middag!

Ik kan niet anders dan heel hard hopen dat al deze actieve mensen er wél zin in hadden, in het invullen van die brief voor orgaandonaties. Zodat de mensen die iets nodig hebben, dit daardoor kunnen krijgen. Zodat die leuke jonge meid, die zo van wandelen houdt, nog heel veel tochten kan maken.

Hartstochten bijvoorbeeld. Dat zit er voor haar dit jaar niet in, ben ik bang. Maar behalve helpen hopen op een snelle donorklep, kunnen we dat wel doen. Voor haar en alle anderen: het donorregister invullen en meelopen met de Hartstocht. Want die gaat ondanks corona wél gewoon door!

Ps: De Hartstocht is een wandelevenement op 10 april a.s. georganiseerd door de Hartstichting. Je start en finisht vanuit je eigen voordeur of een plek naar keuze. Dat maakt het zo uniek. Je kiest uit een route van 5, 10, 15, 20 of 30 kilometer en ontvangt een persoonlijke route, langs bijzondere plekken en natuur in de eigen omgeving.

Ik schreef eerder over orgaandonatie. Wil je die teruglezen? Op het leven en dood.